قطره ای از دریا

... این هفته آخرین روزهایی امسال  است که به کلاس  میریم اما من و دوستام میخوایم که روزا تموم نشه مخصوصا آمنه  که تو خونشون احساس تنهایی میکنه ...

خانومهای توی کلاسمون تصمیم گرفتند که  با هم بریم پیش مادر خانم ...که از حج عمره اومده  با همدیگه یه کادوی ناقابل گرفتیم و شنبه که باز هم استادمون آقای ...نیومد با هم رفتیم خونه ی خانم ... که نزدیک موسسه مون بود راستی امروز شیلا نیومده بود و قبل از رفتن دیدیم که آمنه هم دلش میخواد که باهامون بیاد اما چون اجازه خونوادش رو نداشت استرس داشت و ما هم به مامانش زنگ زدیم و اجازشو گرفتیم  .و قرار شد که من و خاتون و آمنه دوباره به موسسه برگردیم  به نگهبان اطلاع دادیم و رفتیم ...خونه ی خانم ...که رسیدیم مادرش مارو توی بغلش گرفت و حسابی روبوسی کردیم و بهش تبریک گفتیم و از دیدن ما خیلی خوشحال شد و اشک توی چشماش جمع شده و لرزشی توی صداش واضح بود.خانم ...3تا خواهر دیگه هم داشت که  مجرد بودند و یکی از اونها که بیشتر با ما میجوشید از همه بزدگتر بود . از ما با آب زمزم پذیرایی کردند بعد هم چون نماز مغرب شد و تعداد ما زیاد بود نماز رو به جماعت خوندیم .بعد هم مامان خانم ... از اونجا مکه  مدینه و ....گفت و گفت که دلت نمیخواد از اونجا برگردی و گفت و اینقدر خوب اونجا رو به تصویر کشید که ما احساس کردیم اونجاییم و آرزو میکرد که قسمت ما همه بشه...بعد هم با میوه و شیرینی  دوباره از ما پذیرایی کردند  و بعد پسر بچه ای رو اوردند که اسمش محمد بود و از خواب بیدار شده و تو بغل عمه ش بود که حرف نمیزد و مادرش که از بیرون اومد  و بعد از احوال پرسی و نماز که خوند به خانم زینب که اورو میشناخت تعریف کرد که بچه اش کمی مشکل داره با اینکه به نظر میرسید که 2 سال به بالا داشته باشه و من این صحنه روکه میدیدم همه تصور از آینده ی اون بچه زیر نظرم می اومد  با آرزوی سلامتی و شفای محمد  به مادر و مادر بزرگ و عمه هاش  آرامش  میدادیم من چون کمی از سرگذشت خانواده ی خانم ... رو میدونستم و سختی هایی که اونا تحمل کرده بودند کمی ناراحت بودم وقتی که اون محیط خونه و مادر خونه که چندین سال رو بدون شوهربچه هاشو با چه سختی  بزرگ کرده بود و حالا دختراش باهاش خیلی خوبن ...آه آه آه از دست نامردان روزگار که حیف زنان باوفا برای اونا ......کمی بعد هم آماده شدیم که بریم رو به آمنه کردیم و گفتیم بریم  آمنه گفت نه ومن و خاتون که نزدیک به آمنه بودیم گفتیم نه به اون آومدنت  و نه به این نرفتنت . لبخند رو روی لباش اوردیم بعد هم اونا تا دم در باهامون اومدند و مارو بدرقه کردند و ما هم از اونا برای پذیرایی تشکر کردیم و رفتیم ...

اما باز هم دوری و جدایی ...

من باید برای مدتی از دوستام دور میشدم و لحظه لحظه ی دل گرفتن و خداحافظی بود  ما همون جا با دوستامون برای هم دیگه آرزوی سال خوب و بهتر کردیم واحساس دلتنگی خودمون رو ابراز کردیم .بعد هم که خانم ...مارو دعوت به خونش کرد که ما یعنی خاتون و آمنه ومن بودیم به خانم ..گفتم که اگه شوهر و پسرات خونن زشته گفت نه شوهرم خونه نیست ماکه رفتینم احسان که 7سالش بود در رو باز کرد اونو از پارسال که به اردو رفته بودیم میشناختم که سر زبون دار و مهربون بود مثل مادرش خانم ... که خونشون بنایی داشتند خونه حسابی به هم ریخته بود و همه وسایلشون توی یه اتاق بود.ما کمی اونجا نشستیم و اون خواست که از ما پذیرایی بکنه که ما گفتیم نه بریم که سرویس من مییاد و بد میشه ان شاالله که خونتون که کامل شد با کادو مییایم و برگشتیم خاتون که وسایلشو توی کتابخونه پیش آقای محمدی گذاشته بود اورد و باز هم جدایی و با آرزوی سالی خوب و برگشتن با جعبه شیرینی  بعد از 13 با خنده از هم جدا شدیم و فقط من و آمنه موندیم  تا اینکه سرویس بیاد از سوپر خرید کردیم  و رفتیم توی موسسه و منتظر مامان آمنه و راننده شدیم و با هم صحبت می کردیم و ازش قول گرفتم که نوروز به خونمون بیان به اتفاق هایده و سارا ....راننده زود اومد و من برای آمنه هم آرزوی خوشبختی  و سلامتی در سال نو کردم از نگهبان موسسه هم تشکر و حلالیت طلبیدیم و اون که همیشه شوخی میکنه بهم گفت که تموم شد گفتم نه بعد از 13 باز هم مزاحمتون میشیم تا اون موقع خدا نگهدارتون. و اومدیم خونه .تو شهر خیلی شلوغ بود و همه یه جوری خودشون رو برای سال نو آماده میکنن بعضی  از مهمونای نوروزی هم اومدند .توی راه هم از راننده تشکر کردم و حلالیت خواستم چون خیلی سر به سرش میزارم

 باز هم برای ساحل یه شادی که باز هم میخواد با شما دوستان عزیزم تقسیم کنم .امروز یک شنبه 1اسفند یه اس تبریک تولد به زهرا دادم و خواستم که زودتر از روز تولدش پیشش باشم  اما او مهمونی بود و  ازم قول گرفت که حتما فردا برم پیششون و من هم بهش قول دادم که اگه راننده اومد حتما چون به مسافرت رفته بود...چه روز خوبی روز تولدش بود میلاد در میلاد امرور که میلاد رسول اکرم (ص) به روایتی هم بود تولد زهرا هم بود .چند بار به راننده زنگ زدم و اس دادم تا بالاخره اومد . من با پوشش محلی بودم و تا سوار ماشین شدم استادمون خانم ...هم بود ما از دیدن همدیگه تعجب کردیم چون امروز تعطیل بود و من گفتم که شما کجا تشریف میبرین گفت کلاس و درسمون هم خیلی عقبه بهش گفتم که امروز که تعطیله مگه نمی دونستی گفت چطور مگه گفتم که تقویم رو نگاه نکردین گفت که این دو روز مهمون داشتم تا همین الان که اونا رفتن بعد هم راننده اونو برد خونشون و بعد هم منو برد خونه ی دوستم و بهش گفتم که ساعت 6دنبالم بیاد  وقتی که در زدم زهرا تو حیاط بود و قدم میزد و در که باز کرد با زهرایی مواجه شدم که صورتی پف کرده و دست و پای ورم شده که بعد از سلام و روبوسی اشک تو چشمم جمع شده بود وتو بغلم محکم گرفته بودم و بهش گفتم که خیلی دلم براتون تنگ شده بود و تو این چند ماه که سرم شلوغ بود نتونستم بهتون سر بزنم و شما هم خیلی بی معرفت  بودین که بهم سر نزدین .زهرا که ایک سال بود ازدواج کرده بود الان حامله و ماههای آخر بارداریش بود او و شوهرش رضا هر دو نابینا مطلق بودند و اما اما دو زوج خیلی خوشبخت واقعی  ....منو به داخل خونه تعارف کرد و از رضا پرسیدم گفت که الان مییاد رفته سری به همسایه شون که خانمش به رحمت خدا رفته سری بزنه. هنوز ننشسته بودم که شربت اورد که مثل همیشه شوخ طبع بود و خنده رو لباش بود و گفت که رضا خیلی شیرین دوست داره من هم شیرینش کردم خوبه گفتم که عالیه صدای یالله یالله رضا  بلند شد و همراه با دوستش ابراهیم که او هم نابینا بود اومدند و بعد از احوال پرسی  ابراهیم رو به من گفت که پاقدمت خوبه ای کاش که زودتر می اومدی گفتم چرا گفت که نم نم بارون داره مییاد ...بعد هم زهرا میوه اورد که پرتغال و نارنگی بود و خودش که هویچ خیلی دوست داشت نشست و پوست هویچا رو گرفت مثل یه بینا و من هم کمکش کردم اونا خودشون به تنهایی زندگی میکنند البته همسایه ها و خانواده ی ابراهیم اینا هوای اونا رو دارند و خانواده ی زهرا اینا هم بهشون سر میزنند  و خانواده ی رضا اینا که در شهرستان زندگی می کنند دیر به دیر به اونا سر می زنن.من  و زهرا که خیلی وقت بود که همدیگرو ندیده بودیم خیلی با هم حرفا رو داشتیم  که بزنیم  اول از هم گله کردیم که چرا دیر به دیر به هم سر می زنیم و او گفت که با این شکم بزرگ و دو تا نابینا کمی برامون سخته و من که ورم کردم هی به در ودیوار می خورم بعد هم جانانه بهش تولدش رو تبریک گفتم اما براش کادو نخریده بودم البته امسال رو او هم سن من است  .اون هم هر سال برای من کادو می خرید  اما امسال با هم قرار گذاشته بودیم که این کار رو نکنیم بخاطر اینکه واقعا اگه کسی عادت کنه به کادو گرفتن فاصله می افته بین دوستی .و ما این فاصله رو نمی خواستیم و.....از خودش گفت از روزهای اول بارداریش و ویار سختش و اینکه همه کارهای خونه افتاده سر رضا واز این گفت که رضا دوست داره که ما بریم برای زایمان شهرستان پیش مادر شوهرش و گفت که اونا خیلی مهربونند اما من راحت نیستم  و میخوام که همین جا تو خونه ی خودم باشم گفت که بچه اش پسر و خواهراش گفتند که بیا خونه ی اونا .اما زهرا میگه خونه ی خودم ....زهرا در سن 12سالگی مادرش رو از دست داده و پیش زن باباش بوده .خلاصه من که اونو میدیدم با اون شکمش هی ذوق میکردم و بهش می گفتم که همین جا بمون که من بیام پیشت او میگفت که حتما باید از من و خواهر زادت پرستاری کنی و هی شوخی می کردیم و می خندیدیم  رضا هم از من میخواست که یه شب برم خونشون و پیش زهرا بمونم و و باهم تا صبح حرف بزنیم و درددل  کنین و برای اینکه راحت باشین من اون شب و روز رو می رم خونه ی دوستم ...گفتم باشه بعد که به سلامتی زهرا فارغ شد  حتما می یام رضا با اینکه نابیناست اما از خیلی کسا باهوشتر و دانا تر است او در دانشگاه دولتی  لیسانس ادبیات خونده ه و میخواست که برای فوق و بالاتر هم شرکت کنه  که ازدواج کرد او الان یکی از خوانندگان عضو گروه صبا است که در بندرعباس فعالییت خوبی دارند وعضو  گروهشان همه بچه های نابینا هستند ....و سیدی هم بیرون دادن....هر دوشون اصرار داشتند که من شام بمونم  من هم که منتظر راننده بودم گفتم نه باید شما هم بیاین خونه ی ما  تا من بمونم . من و اونا چند بار به خونه ی همدیگه رفت و اومد کردیم  رضا گفت که اگه دیگه همون غذای خوشمزه درست میکنه مییام گفتم من درست نکرده بودم مادرم درست کرده بود ...ما اون روزی که زهرا اینا اومدند خونه ی ما هواری ماهی سوری درست  کرده بودیم که با سبزی سمسیل بود و رضا خیلی خوشش اومده بود و میگفت که هنوز مزش زیر دندونامه ......زهرا که خیلی حالش خوب نبود و هی دراز میکشید می گفت که خواهرم گفته که تا 2هفته دیگه فارغ میشی گفتم که به سلامتی و بهش امید میدادم و کمی از تجربه ای که در این چند مدت در کنار خواهرم به دست اورده بودم بهش از اونا گفتم و خیلی حرفا رو با هم زدیم و خوش گذرندیم  تا اینکه رضا رفت و برای ما شام  حاضری گرفت  فلافل و منو شرمنده کردند با ماست و نوشابه و رضا خیلی خوب سفره پهی میکرد و.......بعد از شام هم که راننده حسابی دیر کرده بود  من که با زهرا و رضا راحت بودم و همیشه در مورد مشکلات با هم مشورت میکنیم و در شادی هامون هم شریک هم هستیم در مورد اتفاقاتی که در3 ماه گذشته برام افتاده بود با هم صحبت کردیم و از کلاسا و مدرکم که گرفته بودم گفتیم وآرزوی شادی برای هم کردیم  من حالا خوشحالم که دوستانی دارم که با خوشحالی من شاد و با غم من همدردی میکنند اگرچه نابینا هستند اما از ماها بینا تر و شادترند و آگاهتر  و آسمونیترند......با زهرا قرار گذاشتیم که حتما بعد از زایمان  پیشش بمونم و بچه اش رو در بغل بگیرم و در کنار او و شریک سرورشان باشم  .

خوشحالم که باز هم تونستم با رفتن فقط چند ساعت  و نشستن در کنار اونا وهم صحبت شدن با اونا اونا رو شاد ببینم  و خودم هم شاد بشم ..........راننده که قبلا اونا رو میشناخت  و از زندگی اونا باخبر بود  اما اولش تعجب کرد که دو نابینا چطور زندگی میکنند وو.....وقتی که اومد با تعارف رضا اومد تو خونه و براش زهرا چای و شربت و میوه اورد  و حتی برای شام هم اونو  خواستند که نبمونه  اما من نزاشتم ............بعد هم با قولی که از زهرا گرفتم که منو در جریان هرروز قرار بده  با اونا خدا حافظی کردیم و با تشکر زیاد از اونا  که باعث خوشحالی من هم شدند  اومدم خونه و خیلی چیزها و حرفا بین ما گذشت  که ............

خدایا نگهدار همه دوستان واقعی باش